Blog

Gosia Musiał

Gosia Musiał

Kalendarium pewnego przypadku

Sierpień
Rutynowy bilans iluśtamlatka. Skierowanie do okulisty; rządki mniejszych literek przysporzyły trudności, lepiej to skonsultować.

 


Styczeń
Nadchodzi wyczekiwana wizyta. Szybko, dość szorstko, nieudana próba dokładniejszego zbadania (jak ona nie chce sobie dać zapuścić kropli, proszę to zrobić w domu). Wracam z receptą na środek, który umożliwi badanie za jakiś czas.


Luty
Krople powinny być podawane przez pięć dni, rano i wieczorem. Każdego dnia zajmuje to dobre 40 minut, dwa razy dziennie. Już się wydaje, że to mamy, że pójdzie gładko, i wtedy córka zaciska oko, odwraca głowę, protestuje.
Szybko mam gęsią skórkę na samą myśl o tej procedurze. Ratuję się długą rozmową ze znajomą trenerką NVC, karmiąc nadzieję, że podpowie coś, co pomoże nam nakłonić córkę, aby z radością i lekkością poddawała się temu zabiegowi.
Oczywiście, trenerka nie podpowiada, stwarza za to przestrzeń, by ze łzami popłynęła moja bezsilność i zmęczenie. Jakoś dociągamy do końca.


Badanie niczego nie wykazuje. Proszę przyjść za jakiś czas do kontroli. Ponieważ pani doktor jest bardzo obcesowa i wizyta kosztuje zarówno mnie, jak i córkę, mnóstwo stresu, zmieniamy lekarza. Oczywiście wówczas “wypadamy z kolejki” i na nowo rozpoczynamy oczekiwanie na wizytę. Nie szkodzi, przecież i tak wszystko jest ok.


Sierpień
Jadę z dziećmi na koncert. Tuż przed centrum kultury cieszę się “O, są wolne miejsca na parkingu podziemnym”.
“Skąd to wiesz?” pyta córa.
“Widzę na tablicy, popatrz”.
Wielke, czerwone, neonowe litery układające się w upragniony wyraz “WOLNE”. Widoczne z daleka.
“A, to ja widzę tylko czerwoną plamę”.
Wizyta u okulisty dopiero w grudniu.


Grudzień
Nowa pani doktor jest rzeczowa i uprzejma. Jednak i ona, aby zbadać oko, chce zapuścić krople. Znów pięć dni podawania ich w domu.
Wychodzę z nadzieją, że córka jest już rok starsza, może będzie łatwiej.

Luty
Jest nie tylko nie łatwiej, ale wręcz gorzej. Jakby wcześniejsze doświadczenia kładły się cieniem na tych obecnych próbach.
Któregoś wieczoru, zmęczona i całym dniem, i narastającą sytuacją, wobec oporu córki i z poczuciem “Musimy to zrobić, wzrok się pogarsza, nie ma czasu” – przytrzymuję ją zdecydowanym gestem, usiłując otworzyć oko i dokonać inwazji.
“Mamusiu, proszę, nie rób tego!” płacze przerażona.
Dostaję obuchem w głowę.
Gdzie ja jestem i co wyprawiam?!
Tak całkowicie skupiłam się na współpracy z lekarzem, że zapomniałam o swoim dziecku. Parłam, by wykonać misję, po trupach do celu, siłowo, bez skrupułów – bo trzeba i już.
Owszem, była tam troska o jej zdrowie, ale o tylko jeden jego aspekt – ten fizyczny. Zdrowie emocjonalne jakbym odłożyła na najwyższą półeczkę i zamknęła dokładnie.
Zamykając przy okazji swoje serce.

Odkładam krople, przez najbliższe kilka dni jestem rozbita. Już wiem, że nie będę się kopać, ale nie widzę zupełnie pomysłu, jak to zrobić inaczej.
Zatem piszę na fejsie. Drodzy znajomi, sytuacja jest taka i taka, pomóżcie spojrzeć inaczej, bo się zapędziłam.
Znajomych mam niemało i różnych – dzielą się wiedzą, doświadczeniami, strategiami. Odnajduję światełko w tym krętym tunelu.

Wiem, że przede wszystkim potrzebujemy czasu. Na umówioną wizytę idę sama, przedstawiam sytuację i pytam, ile czasu mamy. Czy to badanie jest pilne, czy mamy kilka-kilkanaście tygodni?
Mamy. Wprawdzie im szybciej, tym lepiej, ale dramatu nie będzie.
Uff.
Córkę zapewniam, że odtąd nic bez jej zgody. Jeszcze nie wiem, jak działać, ale czuję lekkość i spokój.

Marzec
Usilnie szukam miejsca, sposobu na bezprzemocowe podanie kropel. Niestety, dokądkolwiek się udaję, słyszę zapewnienia, że z takimi “opornymi przypadkami” pielęgniarki potrafią sobie świetnie poradzić. Siłowo.
Bo inaczej się nie da.
Ja już wiem, że tak nie chcę, jednak krąg możliwości niebezpiecznie się zawęża i znów zaczynam czuć dławiący oddech czasu na karku.
I wtedy, jakimś przypadkiem, jestem w przychodni przy okazji czegoś innego, odwiedzam pielęgniarkę okulistyczną i pytam ją, czy mi coś poradzi. Mam dziecko, które bardzo się boi, jest po nieprzyjemnych doświadczeniach, psycholog zalecił rozwiązania niesiłowe, a ja nie mam pomysłu.
Pielęgniarka początkowo nie wie, co mi poradzić, a potem mówi coś, co nas uratuje.
“Ja podaję w takich sytuacjach krople do kącika zamkniętego oka, potem proszę o otwarcie go, i płyn ładnie wpływa do oka. W taki sposób dzieciom jest łatwiej”.
To jest to! Kiedy rozmawiałam z córką wcześniej, mówiła, że najtrudniejszy jest dla niej moment czekania z otwartym okiem na spadającą kroplę. W ogóle nie wpadłam na to rozwiązanie, trochę przekonana, że skoro na samym początku zostałam poinstruowana, aby wpuszczać do otwartego oka, to tak ma być i już.
Znów bezrefleksyjnie współpracowałam z lekarzami i pielęgniarkami, zamiast wziąć pod uwagę dziecko. Tymczasem najprostsze rozwiązanie miałam tuż przed nosem – teraz, kiedy to piszę, nie dowierzam, jak mogłam go nie widzieć!
Ale nie widziałam.
Wracam do domu pełna nadziei, zaczynamy ćwiczyć oswajanie z kroplami – w tej roli występuje sól fizjologiczna. Każdego wieczora trenujemy – zaczynając od upuszczania ich na różne części twarzy. Dziś nosek, jutro czoło, pojutrze broda. Dwa tygodnie dochodzimy w ten sposób do rejonu oka – ściska mnie w środku, gdy widzę, jak spięta i zestresowana jest moja córka, jaki bagaż dźwiga. Nie wyprzedzam jej ani o włos, nie robię niczego, na co nie da mi zgody. To jej ciało, ona decyduje.



Kwiecień, maj i czerwiec
Ćwiczymy wytrwale. Pod koniec wydaje się być świetnie przygotowana do czekającego ją zadania – jednak kiedy zjawiamy się w przychodni, w gabinecie pielęgniarki pęka i zaczyna płakać. Nie pozwoli sobie nic zrobić. Pielęgniarka, uprzedzona, że ma przed sobą człowieka po przejściach, reaguje empatycznie i bardzo delikatnie. Podsuwa nam rozwiązanie na przyszłość – mogę sama zapuszczać jej krople przed wizytą, pilnując odstępów czasowych. Córka potakuje, że w takiej konfiguracji będzie jej bezpieczniej.
Wychodzę pokrzepiona. Nie udało się, ale zostałyśmy zrozumiane i potraktowane poważnie. Jednak moje dziecko płacze.
“Mamo, ja naprawdę chciałam, naprawdę!”
“Jesteś zła na siebie?” – pytam z niepokojem.
“Nie, jestem po prostu smutna”.
Dobre chociaż to, że się nie obwinia.

Niestety, kolejna wizyta jest możliwa dopiero w listopadzie. Tak jest, gdy się wypadnie z kolejki.



Listopad
Wizyta tuż tuż, pojawia się więc obawa, jak to będzie. Córka martwi się, że krople będą miały nieprzyjemne skutki działania – sól fizjologiczna, z którą ćwiczyłyśmy, była jednak obojętna. Nie umiem jej nic powiedzieć, nie znam tego stanu.
Ja martwię się, że kolejny raz nie dam rady przejść niepowodzenia. Dociera do mnie, jak bardzo trudne jest dla mnie to, co się dzieje przez te miesiące.
Nadchodzi dzień wizyty. Mamy rozplanowaną całą trasę z domu do przychodni – w jakich miejscach trzeba się zatrzymać, by podać krople w odpowiednich odstępach czasu i pojawić się o wyznaczonej godzinie.
Jedzie z nami mnóstwo emocji, ale już na pierwszym postoju wiem, że damy radę. I dajemy.
Wizyta przebiega bezproblemowo, badanie jest już pestką. Wychodzimy z precyzyjnie określoną wadą i receptą na okulary.
Córka zmęczona, ale dumna i blada.

Ja zmęczona, ale szczęśliwa, że znalazłam drogę, by ją wesprzeć.


Posłowie
Opisałam to wszystko, by podzielić się naszym doświadczeniem. Doświadczeniem, które pokazuje, że możliwe jest zatrzymanie się, danie sobie czasu i poszukanie takiej strategii, która zadba i o zdrowie fizyczne, i emocjonalne.
Bo to drugie jest często bagatelizowane.
Czytam tu i tam, że kiedy idzie o zdrowie, to rodzice działają bezkompromisowo.
Zęby mają być umyte, ręce też, pielucha zmieniona, szczepionka podana.
Tylko że w tych sytuacjach nie ma zazwyczaj bezpośredniego zagrożenia życia czy zdrowia (to nie jest tak, że jak przez kilka dni nie umyjemy zębów, stajemy się dożywotnio najlepszymi pacjentami dentystów).
Jest natomiast spore ryzyko przekroczenia tej granicy cielesności, intergalności dziecka, która w zamyśle ma je chronić.
Nie chcę wskazywać, że któryś z tych priorytetów (zdrowie ficzyczne czy emocjonalne) jest ważniejsze. Według mnie oba są szalenie ważne i nie warto żadnego z nich poświęcać w imię drugiego.
Problem pojawia się, gdy zaczynamy wierzyć, że jest tylko jeden sposób na zadbać o zdrowie. I że jest nim użycie siły.
Jednocześnie wiem doskonale, że są sytuacje, w których ta siła ochronna jest konieczna. Bo dba o życie i zdrowie tu i teraz zagrożone.
Jednak doświadczyłam, że gdzie tylko można, warto podnieść głowę i rozglądać się za innymi rozwiązaniami.
Im więcej autonomii, tym więcej współpracy.

 

Foto: Ze zbiorów Unsplash

Podziel się tym artykułem: 

Share on facebook
Share on email
Spodobał Ci ten artykuł?

Zapisz się do newslettera

W pierwszej kolejności dowiaduj się o nowych wpisach, o tym, co planuję i jaka forma wsparcia w rodzicielstwie właśnie pojawia się na horyzoncie.

Subscribe
Powiadom o
guest
19 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
Ana
Ana
1 rok temu

Ależ to jest ważny wpis!! Bardzo ci za niego dziękuję.

Irmina
Irmina
1 rok temu
Reply to  Ana

Niedawno dopiero rozpoczęliśmy szczepienia, mój syn ma teraz 13 miesięcy i bardzo nie lubi tego zabiegu. Co mogę zrobić , jeśli jedynym słowem pielęgniarki jest:”Proszę do mocno trzymać” A lekarz prowadząca badając gardło mówi: proszę przytrzymać głowę” . Boli mnie to, ale muszę znać jakieś inne alternatywy, wtedy może będę miała odwagę zaoponować.

Alicja
Alicja
1 rok temu
Reply to  Irmina

Gosiu, powiedz mi proszę..bo widzę, ze prawie 2 lata Wam to zajelo…jak dobrze liczę…a co byłoby gdyby to była choroba zakaźna…i dziecko nie mogłoby z nią chodzić do placówek kontaktować się z dziećmi i nie chciałoby przyjmować leków,bolesnego/nieprzyjemnego leczenia…

kacha
kacha
1 rok temu

To jest bardzo ważny wpis i chciałabym żeby trafił do wszystkich rodziców. Większość zabiegów medycznych wcale nie musi boleć i nie boli gdy zrobimy to z szacunkiem do dziecka i w odpowiedni sposób. Moja córka w wieku 3,5 roku rozwaliła sobie łuk brwiowy, przez 15 minut drogi do szpitala dokładnie opowiadałam jej co po kolei będzie miała robione. Tłumaczyłam krok po kroku- badanie, znieczulenie, szycie, kto tam bedzie, co sie bedzie dokładnie działo, kiedy bedzie bolalo a kiedy juz nic nie bedzie czuła. Moja córka przestała płakać przed wejsciem do gabinetu, w trakcie całego zabiegu (a było to założenie 6… Czytaj więcej »

DSI
DSI
1 rok temu

Dobrze że mogliście czekać, moja 4 letnia córka niestety nie miała czasu na takie podejście, bo zanikały jej nerwy wzrokowe. Z dnia na dzień musieliśmy zakrapiać jej oczy w sumie 9xdzienne! Nie wiem czy potrafisz to sobie wyobrazić, jej strach i panika na widok kropli była podobna jak u Twojej córki. Szczególnie bo badaniach wykonanych w szpitalu, owijaniu w prześcieradło, unieruchanianianiu, zakładaniu rozpórek do oczu… Ja mam po tym doświadczeniu traumę, co dopiero moja córka. Po 2 miesiącach zakrapiania przyzwyczaiła się i przestała walczyć… Nie zawsze, pomimo szczerych chęci można pozwolić sobie na czekanie. Nie zmienia to faktu że gratuluję… Czytaj więcej »

Ania
Ania
1 rok temu

Niestety i my miałyśmy trudne przejścia okulistyczne. Pielęgniarki na oddziale się nie patyczkują, jak w fabryce robią co mają wpisane w kalendarz. Serce rozpadało się na miliony gdy patrzyłam na te siłowe rozwiązania.w dniu wypisu opisalam córce (3,5 lat) badanie, bo będzie robione, że już kropli nie bedzie, że tylko oglądanie… zrozumiała, powiedziała że da zbadać.poprosila tylko by robić to na siedząco jak jedna z lekarka to robiła. I wszystko było ok.tyle że ordynator kazał się położyć.nie interesowało to że dziecko prosi, że da zbadać, że ma tylko ten jeden postulat.skonczylo się na położeniu,przytrzymaniu przez pielęgniarki i siłowym otwarciu oka…… Czytaj więcej »

monika
monika
1 rok temu

Mój syn ma ogromny strach przed dentystą, ja doskonale to rozumie… Szukałam zatem najlepszego rozwiązania. Było kilka wizyt u różnych coraz bardziej empatycznych lekarzy ale kończących się trudnymi emocjami bo nie dał rady otworzyć buzi a my specjalnie na wizytę u stomatologa wzięliśmy dzień wolny z pracy. Był gabinet uśmiechu, i nic. W końcu, w środku nocy wrzask, płacz z bólu. Zebrała się ropa, więc trzeba było działać natychmiast. Pojechaliśmy wówczas na pogotowie, gdzie wytłumaczyłam pani doktor jak sprawa wygląda. Usiadłam z synem na fotelu nie mając totalnie zgody na to co się tam zaczęło wydarzać… Ja z całej siły… Czytaj więcej »

Honorata
Honorata
1 rok temu

Bardzo Ci dziękuję za opisanie tego doświadczenia. Ja mam takie straszne wewnętrzne ciśnienie z myciem zębów- może dlatego, że sama miałam z zębami problemy od wczesnego dzieciństwa. I mam gdzieś wbite w głowę, że zęby absolutnie muszą być umyte wieczorem… Ciężko wytłumaczyć niespełna 3-latkowi długofalowe skutki niemycia zębów… I tak, zdarzało mi się umyć mu zęby na siłę- mam nadzieję, że ostatni raz…

Joanna
Joanna
1 rok temu
Reply to  Honorata

Ja podtawilam sprawe jasno, ze bez mycia zebow nie bedzie ciastek czy nawet mleka na dobranoc i podzialalo. Oczywiscie przedtem bylo tlumaczenie w stylu beda zeby bolaly, bedzie trzeba isc do dentysty i robic bolesne zabiegi a nie krotki przeglad jak dotad. Oczywiscie te szantaze ciastkowe nie sa moimi ulubionymi ale pomagaja w kwestiach zywieniowo-dentystycznych.

Ania 24
Ania 24
1 rok temu

Dziękuję za ten wpis. Bardzo poruszający, komentarze zresztą też. A co z niemowlętami/ mniejszymi dziećmi, z którymi trudno jeszcze o układanie strategii? Czy ktoś ma jakieś strategie na szczepienia /pobieranie krwii/ badanie dna oka u takich maluszków?

AA
AA
1 rok temu

W straszne poczucie winy wpędził mnie ten artykuł. Ja nie miałabym tyle cierpliwości.

M.
M.
1 rok temu

Podziwiam i zazdroszczę. Podejścia, cierpliwości, ..sukcesów. A jednak mam pewne wątpliwości. Bo świat się z nami nie obchodzi łagodnie. Ludzie są coraz bardziej zamknięci na drugiego człowieka i nie mają czasu na empatyczne podejście (mam na myśli dorosłe życie, relacje w pracy, czy nawet u lekarza). Nie masz obaw, że.. jakby to ująć .. Twoje dziecko nie będzie odpowiednio zahartowane w boju? Przecież jako dorośli nie zawsze mamy czas by oswoić się z sytuacją i opanować swoje lęki. Przyznaję otwarcie – krople podawałam przemocowo. Mąż najpierw przy pierwszym zapaleniu spojówek prosił, tłumaczył (dziecko ok 2-3 lat, nie pamiętam dokładnie) –… Czytaj więcej »

Aleksandra
Aleksandra
1 rok temu

Tłucze mi się pod głowie pytanie: skąd wiedziałaś, że masz czas? Że to badanie można odwlec tak bardzo, jeśli to miało być pierwsze, diagnozujące badanie? Nie czułaś, że to nie w porządku wobec córki, że dwa lata źle widzi? Mój brat miał zdiagnozowaną wadę wzroku przez przypadek jako przedszkolak (wieki temu, to już człowiek w średnim wieku), ale nie pamięta w ogóle badania czy kropli (które na bank były), ale pamięta wielką ulgę i radość, że w końcu COŚ WIDZI. Zastanawiam się, czy miałabym w sobie odwagę, by moje dziecko nie było leczone przez tak długo. Ja sama mam problemy… Czytaj więcej »

Weronika
Weronika
1 rok temu

Mam takie wrażenie, że ten brak wrażliwości przy tematach zdrowotnych i pielęgnacyjnych zaczyna się, gdy dziecko jest niemowlakiem… I naprawdę nie da się porozmawiać, wytłumaczyć… a pieluchę zmienić trzeba 😐 I właśnie mam wyzwanie przed sobą, bo córka pokochała obroty, najchętniej na przewijaku… A ja zauważyłam, choć strasznie mnie to zdziwiło, że denerwuje mnie to. Nie chcę się z nią szarpać, nie chcę przewijać na siłę, nie chcę usprawiedliwiać u siebie takich działań. Liczę do 10ciu, powtarzam sobie, że jestem kwiatem lotosu na tafli jeziora, oazą spokoju i nigdzie się nie spieszę. Obracam na plecy po dziesiątki razy, trenuję zapinanie… Czytaj więcej »

stopkalog_bw

© 2013-2020 Małgorzata Musiał.
Wszystkie Prawa Zastrzeżone

19
0
Skomentuj!x
()
x

Dołącz doDOBREGO GRONA

Zapisz się i pobierz bezpłatne materiały.
W pierwszej kolejności dowiesz się o tym, co planuję i jaka forma wsparcia w rodzicielstwie właśnie pojawia się na horyzoncie.
.

Administratorem Twoich danych osobowych jest Małgorzata Musiał prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON 790283865. Twoje dane przetwarzam w celu realizacji zamówienia oraz jego rozliczenia. Szczegóły dotyczące ochrony danych osobowych znajdziesz w klauzuli informacyjnej.

Zapisując się do newslettera:

* wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Małgorzatę Musiał prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON: 790283865, moich danych osobowych w celu marketingu bezpośredniego, w szczególności w celu przesyłania informacji o produktach, promocjach i świadczonych usługach oraz składania ofert i propozycji zawarcia umowy i w tym zakresie do bezpośredniego kontaktu elektronicznego za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail). Powyższa zgoda została wyrażona dobrowolnie zgodnie z art. 4 pkt 11 RODO, po zapoznaniu się przeze mnie z informacjami dotyczącymi zasad przetwarzania danych osobowych.


* wyrażasz zgodę na otrzymywanie drogą elektroniczną na wskazany przeze mnie adres e-mail informacji handlowej w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną od Małgorzaty Musiał prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON: 790283865

Drogi Gościu!
Aby móc dopasować sposób korzystania ze strony
oraz aby móc ulepszać funkcjonalność mojej strony i dostarczać Tobie coraz lepsze usługi, potrzebuję Twojej zgody na dopasowanie funkcjonalności strony do Twojego zachowania.
Pamiętaj, że dbam o Twoją prywatność i bez Twojej zgody nie zwiększę zakresu tych uprawnień. Zgodę na ich przetwarzanie możesz wycofać w każdej chwili – szczegóły znajdziesz na podstronie Polityki Prywatności.

Zgodnie z przepisami prawa, w tym w szczególności na podstawie art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (powszechnie określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”), pragnę poinformować o przetwarzaniu Twoich danych i o zasadach przetwarzania. Po wyrażeniu przez Ciebie zgody i kliknięciu w pole Zgadzam się będę zbierać dane osobowe, w ramach korzystania przez Ciebie z moich stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności portalu/strony internetowej, w tym zapisywanych w plikach cookies. Administratorem Twoich danych osobowych jest Małgorzata Musiał prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON 790283865. Twoje dane osobowe przetwarzane będą w celach określonych w mojej Polityce Prywatności, w szczególności abym mogła: – zapewnić Ci większe bezpieczeństwo usług, w tym aby wykryć boty, oszustwa i nadużycia, – dokonywać pomiarów, które pozwalają mi udoskonalać moje usługi. – jeżeli wyrazisz na to dodatkową zgodę – również w celu marketingu bezpośredniego, Twoje dane osobowe będą lub mogą być przekazywane do podmiotów realizujących usługi na moją rzecz, moich podwykonawców oraz podmiotów uprawnionym do uzyskania danych na podstawie obowiązującego prawa np. sądów lub organy ścigania – oczywiście tylko gdy wystąpią z żądaniem w oparciu o stosowną podstawę prawną. Masz prawo do żądania dostępu do danych, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania. Możesz także w każdym czasie wycofać zgodę na przetwarzanie danych osobowych, zgłosić sprzeciw wobec dalszego przetwarzania oraz skorzystać z innych praw wymienionych szczegółowo w Polityce Prywatności, która opisuje również w jaki sposób możesz poinformować mnie o swoim żądaniu. Podstawą prawną przetwarzania Twoich danych w celu świadczenia usług, w tym analizowania ich i udoskonalania oraz zapewniania ich bezpieczeństwa jest niezbędność do wykonania umów o ich świadczenie. Z kolei taką podstawą prawną dla pomiarów statystycznych i naszego marketingu własnego jest tzw. uzasadniony interes administratora. Przetwarzanie Twoich danych w celach marketingowych mojej firmy, jak również podmiotów trzecich będzie odbywać się na podstawie Twojej dobrowolnej zgody. Wedle mojej najlepszej wiedzy wdrożyłam wszelkie środki bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych wymagane przez przepisy prawa w zakresie ochrony danych osobowych, zaś Twoje dane osobowe są przetwarzane z należytą starannością i odpowiednio chronione przed dostępem do nich przez osoby do tego nieupoważnione. Wszelkie postanowienia dotyczące ochrony danych osobowych oraz plików cookies znajdziesz również w Polityce Prywatności. Dlatego też proszę kliknij przycisk „Zgadzam się” jeżeli zgadzasz się na przetwarzanie Twoich danych osobowych zbieranych w ramach korzystania przez Ciebie z moich usług, w tym ze stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności, udostępnianych zarówno w wersji „desktop”, jak i „mobile”, w tym także zbieranych w tzw. plikach cookies przez Małgorzatę Musiał prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON 790283865 Wyrażenie zgody jest dobrowolne i możesz ją w dowolnym momencie wycofać pisząc wiadomość e-mail na adres m.musial@dobrarelacja.pl