Bicie, plucie i inne miłosne wyznania

Kawa z koleżanką. Pogrążona w rozmowie nie od razu rejestruję uczucie rytmicznego uderzania w przedramię; gdy w końcu zerkam w bok, widzę rozwścieczoną trzylatkę z piorunującym wzrokiem, okładającą mnie konsekwentnie.

Rodzinne popołudnie, gramy w grę planszową. Zabawa w pełni, emocje również – ze zdziwieniem przyjmuję więc fakt, gdy jedno z dzieci, nie uczestniczących w grze, nagle podchodzi i szczypie mnie w policzek.

Impreza ze znajomymi; gramy na gitarach i śpiewamy w najlepsze. Jedno z dzieci (moich) staje przede mną, wyzywająco wystawia język, po czym pluje w moim kierunku.

Rozważałam trochę, czy pisać na ten temat. Dziecko mnie bije – nie ma się czym chwalić, a dla niektórych pewnie przytoczone sytuacje to woda na młyn pn. “tak się kończy niestawianie granic”. I tym podobne.
A niech to, raz się żyje, a pewnie zaraz w komentarzach sypniecie lawiną przykładów z własnego życia. Nie jestem odosobniona.

Jak żyć w takich momentach? Tylko spokój nas uratuje, całkiem poważnie.
Po pierwsze dlatego, że dzieci często nie wiedzą nawet, co czynią. Trzylatek, który pluje na rodzica, nie ma nawet połowy świadomości, czego się dopuścił. Jakie znaczenie niesie ze sobą ten gest. To my przypisujemy mu znaczenie ze świata dorosłych (no, i starszych dzieci). A mniejsze dziecko nie ma bladego pojęcia, czemu się tak unosimy. Przynajmniej za pierwszym razem.

No to jak, mam pozwolić na opluwanie mnie? Ależ skąd! Przyznacie jednak, że pomiędzy przyzwalaniem na opluwanie a rozdzieraniem szat nad nieszczęsnym dzieckiem jest jeszcze parę innych możliwości.

Na przykład rozładowanie emocji. To drugi argument za zachowaniem spokoju, trudno bowiem, żeby ślepy wiódł kulawego. Ktoś w tej parze musi się opanować pierwszy i pomóc się opanować drugiemu.
Mimo wszystko dorosły ma większe na to szanse. Jak rozładować? Tradycyjnie najskuteczniejszym sposobem jest przytulenie, o ile dziecko chce. U nas aktualnie sprawdza się bujanie w ramionach, na tzw. “dzidziusia”. Odpędza najczarniejsze chmury, choć trochę opornie bywa na początku. Koniec końców są buziaki, tulenie i zapewnienia o dozgonnej miłości.

Zatem rozładowanie emocji – chętnie w parze ze znalezieniem źródła tego zachowania. Pluje raczej nie ze szczęścia, choć i to możliwe. Wkurzyło się? Jest znudzone? Próbuje zwrócić na siebie uwagę?
Ok, to mamy jakieś światełko. Pozostaje tylko kwestia pokazania mu, że swoje niezadowolenie może okazać w inny sposób. Że potrzebujemy tego innego sposobu, bo ten aktualny jest dość nieprzyjemny.
Jak to zrobić? Spokojnie (!) przytrzymać rękę lub nogę, spokojnie (!) powiedzieć np. najpierw
“Jesteś zdenerwowany, widzę to. Chciałeś, żebym ci dała kolejnego batonika.”
a dopiero potem
“Nie chcę, żebyś mnie kopał.“

Dlaczego akurat tak? Bardzo często widzę/słyszę, że samo powiedzenie o odczuciach rodzica to za mało. Taki komunikat “nie chcę, żebyś…” jest oczywiście autentyczny i nieoskarżający, a jednak brakuje mu wyjścia w stronę dziecka, zauważenia, co się z nim dzieje. To może utrudniać dziecku zainteresowanie tym, co dzieje się z rodzicem.

Trzeci argument za zachowaniem spokoju jest taki, że dzieci często w ten sposób proszą o pomoc. “Jest mi źle, nie wiem, co robić, pomóż mi!” – tak brzmi komunikat, który chcą nam przekazać. Ich niedojrzałość emocjonalna sprawia jednak, że zanim ubiorą przekaz w słowa, działają.

Co z niego wyrośnie?
Prawdopodobnie całkiem fajne starsze dziecko, a potem młody człowiek. Serio, nie widziałam nigdy dziewięciolatka plującego na matkę lub szczypiącego ją, gdy mu na coś nie pozwala. Nie twierdzę, że takie historie się nie zdarzają, ale mam wrażenie, że są nieco rozdmuchiwane. I wpędzają nas w lęk, że jeśli nie zrobimy “czegoś” “z tym” teraz, natychmiast, to wyhodujemy sobie żmiję na własnym łonie.

Jeśli jednak spojrzeć na zachowanie dziecka jako wypływające z jego ogromnej niedojrzałości, nie głupoty czy złej woli, może nam być łatwiej nie bać się przyszłości. Zjawisko złej woli nie pozwala spać wielkim myślicielom, co dopiero zabieganym rodzicom (co oczywiście nie musi się wykluczać); na głupotę podobno nie ma lekarstwa; a z niedojrzałości najczęściej się wyrasta.
Zaryzykuję stwierdzenie, że cokolwiek zrobimy, dzieci i tak wyrosną z podobnych zachowań. Zdecydowana większość dzieci.
Nie warto się zamartwiać.

Kiedyś to było nie do pomyślenia, żeby dziecko tak się zachowało!

Przynajmniej do pierwszego razu. Wtedy definitywnie przekonywało się, że lepiej nie próbować. Na zewnątrz wszystko grało – dziecko było dobrze wychowane, ułożone, grzeczne. Szanowało rodziców.
Czy szanowało też w sercu, tego nie wiemy. Często pewnie nie. Po prostu nauczyło się kryć to, co naprawdę myśli, przeżywa. Niestety taka polityka wiąże się z podwójnymi kosztami. Z jednej strony odbiera możliwość poradzenia sobie z trudnymi emocjami (konieczne staje się ukrycie ich, zamiast konstruktywnego rozładowania), z drugiej osłabia relację (nie jest ważne, co czuję – ważne, jak się zachowuję. Zachowywałbym się inaczej, gdybym czuł się lepiej, ale nie ma nikogo, kto pomógłby mi tak się poczuć).
Dzieci od wieków są bardzo podobne. Podobnie niedojrzałe i potrzebujące wsparcia w dojrzewaniu. Twierdzenie, że kiedyś tak nie było jest dla mnie koloryzowaniem przeszłości.

Z szacunkiem jest jeszcze jedna ciekawa sprawa. Bicie wcale nie oznacza jego braku. To, że ze wszystkich osób w pokoju moje dziecko leje właśnie mnie, jest dość wyrafinowaną formą okazania mi uczucia.
Ono wie, że ze wszystkich wokół ja jestem najlepiej przygotowana do wsparcia go w trudnej sytuacji – znam je doskonale, kocham ogromnie, przyjmę jego emocje i pomogę mu je wyregulować. I będę kochać dalej. Stąd te pełne zdziwienia komentarze cioć, babć i opiekunów: “Nie wiem, co mu jest, przy mnie był taki spokojny”.
No pewnie, że był. Ja też wypłakuję stresy z pracy dopiero w domu, mężowi. Wypłakiwanie się przełożonemu mogłoby być nie na miejscu – mąż jest do tego o wiele lepiej przygotowany, zna mnie doskonale, kocha ogromnie, przyjmuje mnie wraz z moimi emocjami. Czy to znaczy, że nie szanuję męża?

Owszem, bicie samo w sobie nie jest oznaką szacunku. Zgoda – jednak o tym wiemy my, dorośli. Małe dzieci najpierw nie wiedzą, a nawet gdy się dowiadują, mija trochę czasu, zanim będą umiały zareagować łagodniej.
Będą uczyły się tego od nas. Im więcej łagodności doświadczą, tym łatwiej będzie im ją uznać za najlepszą formę wyrażania trudnych emocji.

SPODOBAŁ CI SIĘ TEN ARTYKUŁ?

Jeśli tak, dołącz do newslettera i otrzymuj prosto na swoją skrzynkę powiadomienia o nowych wpisach oraz wyjątkowe treści dostępne tylko dla subskrybentów!

Dołącz teraz

62
Dodaj komentarz

avatar
24 Comment threads
38 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
30 Comment authors
NikaMadziaEwaMagdalenaJoanna Recent comment authors
  Subscribe  
Powiadom o
Agata
Gość
Agata

Gosiu, a w jakim wieku dziecko poeinno juz kumać, że powinni sie powstrzymać przed takim omazaniem swojej złości czy smutku?

Kasia
Gość
Kasia

Bardzo, bardzo dobry, mądry tekst. I bardzo poruszył moje uczucia. Całą sobą staram się zawsze wczuć w to małe rozzłoszczone ciałko i zawsze okazuje się, że ma ono jakiś wielki problem i rozpaczliwie potrzebuje pomocy, żeby go ogarnąć.

m_ysz_ka
Gość
m_ysz_ka

To żeby już zapoczątkować tę lawinę komentarzy 🙂 Moje dziecko oczywiście też tak robi. Zdenerwuje się to gryzie. Zezłości to pluje. Ja reaguje spokojem, mąż jest mniej odporny. Im spokojniej ja reaguje tym szybciej on się uspokaja i przestaje. Mąż stara się być stanowczy i efekty tej stanowczości są zwykle opłakane, ja muszę biec ich rozdzielać i uspokajać. Najczęściej obydwu 🙂 Więc nikt mi nie wmówi, że jakakolwiek reakcja poza spokojem i wyrozumiałością jest dobra.

Monika
Gość
Monika

A ja tak się zastanawiam…
Młody miał fazę, że mnie tłukł 🙂 po kilku „wiem, że się zdenerwowałeś, bo… ale nie chcę, żebyś mnie bił” odpuścił i teraz lanie dostaje się tacie.
Po komunikatach jw. głośno i dobitnie stwierdza, że on lubi tatę bić i koniec. Z reguły kończy się napadem szału, bo on chce tatę bić i koniec.
Dlaczego raz zadziałało, a drugi raz nie?

ela
Gość
ela

Moje próby wprowadzania w życie metod wyczytanych to tu, to tam na ogół się sprawdzają, kiedy jestem z jednym dzieckiem. Takie podejście, pełne empatii i wzajemnego szacunku jest bliskie mojemu sercu, ale łapię się na tym, że np. usypiając niemowlaka proszę starsze dziecko (2,5roku), by pobawiło się w swoim pokoju, a ja odłożę jego śpiącą siostrę i dołączę do niego, spełzają na niczym. Starsze dziecko bawi się dalej, pokrzykuje radośnie, hałasuje zabawkami tuż pod moimi nogami i kończy się, niestety, moim krzykiem po godzinie prób uśpienia dziecka i zapanowania nad starszym maluchem. Starszak patrzy na mnie ze spokojem, ja jestem… Czytaj więcej »

Agata
Gość
Agata

Ela, miałam dokładnie identyczną sytuację, gdy urodził się mój syn, córkamiła 2,5 roku. Kilka wieczorów w ciągu pierwszych 3 miesiecy, gdy zdażyło się, ze musiałam w czasie usypiania być z dziećmi sama była strasznych. Najpierw płakało małe, potem małe i duże, a jak w końcu zasnęli spłakani to ja :). Potem kładłam się razem z dwojgkiem, jedno przy piersi drugie drapałam po pleckach. Usypiałam ich tak zawsze gdy bylam na czas spania lub drzemki sama z dwójką, inczej nie było możliwości. Wydawało mi się wtedy, że córka jest już taka duża, że powinna rozumieć różne rzeczy. dopiero jak teraz gdy… Czytaj więcej »

EK
Gość
EK

U nas takie rzeczy rzadko, choć bywało i bynajmniej nie zareagowałam ze spokojem i wyważeniem…odruch taki 😉 za to są słowne ataki typu: jesteś durna (syn lat 7 do mnie), jesteś głupia… no niefajne. Mówię, że mi przykro i nie chcę, by tak mówił, ale często w tych słowach słyszę niestety…nas (męża i mnie).
To tak na tapecie mamy ostatnio. Rękoczyn ze strony 5-latki owszem był, przeszedł w mocne trzaśnięcie drzwiami lub wrzask.

Paweł
Gość
Paweł

Tak czytam komentarze Agaty, Myszki, Moniki i także Gosi. To do nich potrzebuję zachowywać spokój aby mieć uczucie możliwości szerszego spojrzenia na przedstawione tam problemy. Może zadam pytanie najpierw: a co dajecie (pokazujecie) dziecku jako alternatywę dla takich typów jego zachowania? Czyli skąd wasze dziecko ma czerpać sposoby na wyrażenie konkretnie tego typu emocji?

m_ysz_ka
Gość
m_ysz_ka

Wszystko zależy. Bo jeśli to jest na przykład jedno ugryzienie, jako potrzeba zwrócenia uwagi to całkowiecie mi wystarcza (nie wiem, może wychowawczo to mało) powiedzenie „auć, bolało, jesteś zły na mnie?” i chwila rozmowy. Jeśli to jest taki nie wiem jak nazwać „atak złości”, że dziecko potrzebuje się wyładować i nie wie jak, to proponuje różne rozwiązania. Dobrze się sprawdza skakanie po łóżku, czasem sprawę załatwia rzucanie poduszkami, czasem go łapie i całuje po brzuszku i to zaczyna lawinę siłowanek. A czasami nie działa nic. Pisałam o spokoju w sensie, że nie krzyczę, nie karam, nie odsuwam się od niego… Czytaj więcej »

Nika
Gość
Nika

U mojej 4 letniej córki ( ona jest akurat z tych „niedotykalskich” – chyba instynktownie wie, że kontakt fizyczny sprawi, że będzie miała ochotę się na mnie wyładować) sprawdza się czasem metoda na wkurzonego lwa. Bierzemy wdech , odchylamy głowę do tyłu i wywalamy języki a potem z głośnym rykiem opuszczamy głowę do klatki piersiowej . Lepiej się sprawdza kiedy sama zaczynam, a ona dołącza niż kiedy po prostu powiem pokaż jak ryczy lew, któremu ktoś właśnie zabrał ulubiony deser. Warto poćwiczyć na sucho przy dobrym humorze, żeby w razie potrzeby było już wiadomo co i jak. A jako że… Czytaj więcej »

Alizka
Gość
Alizka

A co począć jeśli ataki złości złości dotyczą już prawie 7 latka 🙁 Zaczęły się w przedszkolu, przeniosły na szkołę, wybucha w domu — gdy coś mu się nie spodoba (powodów jest mnóstwo). Próbuje wtedy rzucać tym, co znajdzie pod ręką, tupać, złościć się, czasem pluje, czasem uderzy. W domu o ile spokojem można opanować sprawę, o tyle w szkole już jest bardzo trudno! Nikt nie rozumie takich zachowań i sprawa się pogarsza, bo ma dopiętą łatkę: łobuza. Co począć w takiej sytuacji? Jak przenieść rodzicielstwo bliskości na szkołę?

Aslanka
Gość
Aslanka

Z zaciekawieniem czasem czytam artykuły o „rodzicielstwie bliskości” i czasem rzeczywiście myślę sobie, że jest w tej „metodzie” dużo racji i dobrego. Czasem natomiast nie mogę się nadziwić tego typu podejściu i jego konsekwencjom. Bo np. opisany wyżej sposób reakcji na agresywne zachowania dzieci jest dla mnie kompletnie bzdurny i nie do przyjęcia. Z moich obserwacji wynika, że nie stawianie odpowiednio wcześnie granic i nie ustalenie zasad współżycia w danej rodzinie prowadzi tylko i wyłącznie do eskalacji agresji i gniewu ze strony dziecka, gdy tylko coś nie idzie po jego myśli. Według mnie w miarę dojrzewania dziecka coraz trudniej sobie… Czytaj więcej »

m_ysz_ka
Gość
m_ysz_ka

To moje dziecko musiałoby być jakimś wyjątkiem, bo ja i owszem reaguje przytuleniem i wsparciem w momentach złości, a w samym ostatnim troje różnych ludzi (logopedka, laryngolog i pani badająca słuch) nie mogło się właśnie nadziwić jak bardzo jest „współpracujący” (tego właśnie słowa użyli). A to że jest niesamowicie radosny widzę sama 🙂

am
Gość
am

Wolę być uderzona, wyzwana od kurew itp. i jednocześnie mieć świetny kontakt z dzieckiem, które sygnalizuje mi w ten sposób, że np. miało kiepski dzień w szkole, nauczyciel znów go niesprawiedliwie potraktował, albo ja broniąc swoich granic naruszyłam jego (np. domagając się porządku, wyłączenia komputera itp.) i wyraża do mnie najwyższe zaufanie, niż mieć grzeczne, spokojne i niedostępne dziecko, które nie dzieli się ze mną swoimi przeżyciami, nie opowiada szczerze swoich uczuciach, o stosunkach szkolnych, z kolegami, koleżankami (tu oczywiście do pewnego stopnia 😉 itp.

Aslanka
Gość
Aslanka

Ja jednak nie wolałabym być wyzwana od „k….”, ale co kto lubi….Chciałabym zauważyć, że skoro nadajemy dzieciom prawa i przywileje dorosłych to oczekujmy od nich respektowania pewnych granic, które obowiązują powszechnie. Jest również wielu niedojrzałych dorosłych, a jednak nie tolerujemy wyzwisk z ich strony. Często jesteśmy zestresowani, a jednak nie ubliżamy naszym najbliższym bo mieliśmy kiepski dzień. Czy przez męża/partnera też wolałaby Pani być nazywana „k….”, ale poza tym mieć z nim świetnie relacje? Jeśli by tak było to szczerze nie chce mi się wierzyć w te „świetne relacje”…Dla mnie to nie jest kwestia niedojrzałości tylko poszanowania godności drugiego człowieka.… Czytaj więcej »

Karolina
Gość
Karolina

Z całym szacunkiem, dziecko w wieku szkolnym bijące matkę i wyzywające ją od kurew- można określić wieloma słowami, ale N A PEWNO nie jako sukces wychowawczy………….

Ludzie ! Czy Wy wiecie, co się teraz w szkołach dzieje ? Przypuszczam, że połowa tych mamus by umarła widząc, jakie ordynarne, chamskie i źle wychowane są ich dzieci w szkole.

Joanna
Gość
Joanna

Mam zatem pytaie Aslanka – jak zaragowałaś na przejawy agresji, gdy się pojawiły, jak zostały wygaszone? Chodzi mi o proces uratowania empatii i porozumienia z dzieckiem przy wsparciu go w przezywaniu emocj, o nie dopuszczenie do naruszania swic ganic. Jak to zrobić|?

moniowiec
Gość

Prawda, dzieci zupełnie inaczej zachowują się przy matce a inaczej przy innych członkach rodziny. Utwierdziłaś mnie w przekonaniu, że to normalne i nie jest spowodowane jakąś moją niewydolnością wychowawczą. Chłonę wpisy jak gąbka…

Lena
Gość
Lena

Mój piętnastomiesięczny synek czasami nas gryzie, czasami bije w twarz…myślałam, że coś źle robimy… nie wiedziałam, że może to być naturalne…nie wiedziałam, też jak sobie radzić w tych sytuacjach. Dziękuję za ten artykuł, bardzo mi pomógł 🙂

Mama Asia
Gość
Mama Asia

To jest artykuł o moim synku 🙂 Problem w tym, że najczęściej pluje na moją najstarszą z 3 dzieci córkę. On jest najmłodszy. Nastolatce trudno wytłumaczyć, że to wyznanie miłości albo zaproszenie do zabawy. Zaczyna się poszturchiwanie i zaraz potem regularna bitwa. Można prosić o podpowiedź jak reagować w takich sytuacjach?

Karolina
Gość
Karolina

Dzieci całkiem nieźle między sobą regulują takie sprawy same.

podwojna_mama
Gość
podwojna_mama

Mój syn jest „grzeczny”, wiadomo co jakiś czas sprawdza nas czy wolno mu więcej, a co jakiś czas uczy się nowych zachowań. Tych dobrych, i tych złych. Skąd jednak ma wiedzieć, że są złe póki mu o tym nie powiemy? Ostatnio pierwszy raz padło „głupia” w zupełnie zwyczajnym kontekście „włącz mi bajkę, głupia mamo.” Moja pierwsza myśl „powinnam go ochrzanić”, moja druga myśl (całe szczęście dość szyba) „skąd on ma wiedzieć, że tak nie wolno mówić?”Gdy go zapytałam czy to ładnie czy nie, przemyślał sprawę kwitując „Aha, brzydko, myślałem, że byłaś głupią mamą (?! tu jakiś dziwny jego skrót myślenia… Czytaj więcej »

elanna
Gość
elanna

Na szczęście moje dzieci (jeszcze?) nie używają wyzwisk – Młodszy Młody dopiero zaczyna mówić, a Starszy Młody nie ma styczności z wyzwiskami, więc nie ma się na kim wzorować. A jednak Starszy Młody czasem mówi inne rzeczy, które w pierwszej chwili wywołują moją silną reakcję. I w tej sprawie przyszły mi do głowy trzy rzeczy. 1. Wzorowanie się. Jeżeli jest ktoś, kto dziecku imponuje, a używa wyzwisk, to może dziecko ich używa z chęci przynależności? Jeśli „bohater”/”bohaterka” wykazuje jakieś charakterystyczne zachowanie, to dziecko je powiela, bo chce być podobne do swojego „wzoru”? Dziecko podpatruje „znaki charakterystyczne” u osoby która mu/jej… Czytaj więcej »

K.
Gość
K.

a co jeśli trzylatek bije nie tylko w złości. ostatnio zauważyłam, że kopie na przykład kiedy wie, że ma iść spać, a On zaczyna skakać i się nakręcać. myślę sobie no dobra niech się wyskacze … a On zaczyna stawać na głowie i z tej pozycji robi wykop wprost we mnie po kilku uwagach wychodzę i zmieniam się z tatą, z którym dziecko pochlipując i krzycząc, że chce do mamy (moja mama hlip hlip hlip ) idzie spać. zauważyłam też, że dziecko moje potrafi tak po prostu kopnąć psa lub kota. do tego wszystkiego dodam, że tata dziecka ostatnio bardzo… Czytaj więcej »

K.
Gość
K.

dziękuję za tak szybką odpowiedź i pozdrawiam 🙂

POPPY MIAU
Gość

Nie mam jeszcze swojego dziecka, ale chciałabym je mieć w dalekiej przyszłości! 🙂
Ten post jest po prostu genialny, na pewno będę jeszcze tutaj wpadać! 🙂
Tym bardziej, że pracuję na co dzień z dziećmi 🙂

Buba
Gość

Kilka dni temu w trudnej sytuacji przypomniał mi się tytuł tego posta.
Zadziałało jak odkręcenie wentyla bezpieczeństwa, więc kolejnych „wyznań” córki wysłuchałam ze spokojem.
Zawsze wiem, że słowa wykrzyczane w złości nie mówią o faktycznych uczuciach, ale wiedzieć to jedno, a odczuwać przykrość to drugie.
Ten tytuł jak błyskawica przeciął moje emocjonalne napięcie.
Wielkie dzięki!
Żeby było ciekawiej: posta w całości jeszcze nie przeczytałam 😉

trackback

[…] to objaw chociażby sympatii – nic tak nie zapadło mi w pamięć ja już sam tytuł posta „Bicie, plucie i inne miłosne wyznania” – nie wiedzieć czemu ja sobie ten tytuł przerobiłam na „Gryzienie, […]

Zuzia
Gość

Przyznam, że nieco pomógł mi Twój artykuł 🙂 Szczególnie wytłumaczenie, dlaczego synek najczęściej bije mnie (szarpie za włosy, gryzie albo uderza ręką), rzadziej tatę i babcię a obcych dorosłych nigdy. Jest to pozytywne i lepiej nastraja mnie do pracy nad tymi sytuacjami 🙂 Dziękuję! Jednak nie jestem pewna, jak reagować na wszystkie jego zachowania :/ Ok, kiedy zaczyna „atak” taki prawdziwy, staram się przytrzymać za rękę, wskazać jakie uczucia się w nim pojawiają i że nie chcę, żeby mnie bił. Podoba mi się pomysł z przytulaniem! Widzę, że te reakcje pojawiają się zazwyczaj, gdy jest głodny, zmęczony albo rzeczywiście ma… Czytaj więcej »

Ania
Gość
Ania

Bardzo dobry artykuł. Uważam, że takie informacje powinny być rozpowszechniane zwłaszcza wśród tzw. starszego pokolenia. To bardzo smutne gdy dzisiejsze wyedukowane rodzicielsko matki otrzymują miażdżący feedback od swoich mam i teściowych – ehh to bezstresowe wychowanie, co z niego będzie itp. Przyznam, że nie jeden raz taki tekst mnie dobił, wprawił w zakłopotanie, wywołał wątpliwość, czy dobrze robię. W środku czuję, że „rodzicielstwo bliskości” to jest moja droga (na szczęście mój mąż jest ze mną zgodny:), ale w trudnych sytuacjach, gdy dziecko robi tzw. sceny publicznie, moja pewność słabnie 🙁 Może tego typu teksty powinny być publikowane w czasopismach typu… Czytaj więcej »

Yoka
Gość
Yoka

Czytam ten artykuł kolejny raz, żeby pocieszyć samą siebię. Nie pomaga już nic. Dziś zostałam uderzona, wiele razy. Komunikaty ‚widzę, że.. ‚ oraz ‚nie chcę…’ nie działają. Powstrzymywanie rąk kończy się jeszcze większą agresją i wściekłością, zaczyna się wtedy kopanie. Czytam, słucham, szukam, od kilku lat. Dziś dostałam w twarz i zapragnęłam wyjść i już nie wrócić. Zostawiłam syna z mężem, wyszłam z domu, ale słyszałam ten płacz i nawoływanie mnie, wyrzuty sumienia mnie zżarły. Wrociłam, poryczałam się w domu. Syn prawie 6 lat, od 3 próbuję mu pomóc, bezskutecznie. Jestm mi okropnie żal, że ma taką matkę. Gdy wieczorem,… Czytaj więcej »

Magdalena
Gość
Magdalena

Mowa była o relacji Rodzic – Dziecko, a co z relacją wzajemną dzieci. 8 latek i 6 latka, rodzeństwo. Kiedy przestaną wyładowywać na sobie swoje emocje. Na nas starszy już raczej nie podnosi ręki, młodsza coraz rzadziej, choć zdarza się jej. Martwi mnie fakt, że szczypanie, drapanie, bicie, plucie, ciagnięcie, popychania są normą przy nerwach, gniewie, droczeniu się. Ogromnie to męczy, gdy to widzę. Różnych metod próbowałam od angażowania się, tłumaczenia, izolowania od siebie, wspólnego odsyłania do pokoju i powrotu jak dojdą do porozumienia, ale ta agresja trwa i końca nie widać.

trackback

[…] „Bicie, plucie i inne miłosne wyznania” – o tym, że przypisywanie „agresywnym” zachowaniom dziecka znaczenia rodem ze świata dorosłych jest bez sensu, bo dziecko to… tylko dziecko i nie umie stosować dojrzałych strategii zaspakajania własnych potrzeb. Ten wpis to kwintesencja pierwszego kroku Self-Reg, czyli przeformułowania zachowania w kontekście stresu; […]

Madzia
Gość
Madzia

Jeszcze bym dodała jak radzić sobie w takich sytuacjach z otoczeniem. Wiecznie słyszę w stylu: jest rozpieszczone dlatego tak sie zachowuje. Trzeba zrobic
jakieś badania na pasożyty,dlatego jest nerwowy. Dziecko,trzeba sie słuchać rodzicòw. Nie radzi Pani sobie,wezwę służbę. W dupę dać to się uspokoić. Jastrząb Cie złapie i polecić w górę itd. Jak sie słucha takie komentarze,ręce opadają…

Drogi Gościu!
Aby móc dopasować sposób korzystania ze strony
oraz aby móc ulepszać funkcjonalność mojej strony i dostarczać Tobie coraz lepsze usługi, potrzebuję Twojej zgody na dopasowanie funkcjonalności strony do Twojego zachowania.
Pamiętaj, że dbam o Twoją prywatność i bez Twojej zgody nie zwiększę zakresu tych uprawnień. Zgodę na ich przetwarzanie możesz wycofać w każdej chwili – szczegóły znajdziesz na podstronie Polityki Prywatności.

Zgodnie z przepisami prawa, w tym w szczególności na podstawie art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (powszechnie określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”), pragnę poinformować o przetwarzaniu Twoich danych i o zasadach przetwarzania. Po wyrażeniu przez Ciebie zgody i kliknięciu w pole Zgadzam się będę zbierać dane osobowe, w ramach korzystania przez Ciebie z moich stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności portalu/strony internetowej, w tym zapisywanych w plikach cookies. Administratorem Twoich danych osobowych jest Małgorzata Musiał prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON 790283865. Twoje dane osobowe przetwarzane będą w celach określonych w mojej Polityce Prywatności, w szczególności abym mogła: – zapewnić Ci większe bezpieczeństwo usług, w tym aby wykryć boty, oszustwa i nadużycia, – dokonywać pomiarów, które pozwalają mi udoskonalać moje usługi. – jeżeli wyrazisz na to dodatkową zgodę – również w celu marketingu bezpośredniego, Twoje dane osobowe będą lub mogą być przekazywane do podmiotów realizujących usługi na moją rzecz, moich podwykonawców oraz podmiotów uprawnionym do uzyskania danych na podstawie obowiązującego prawa np. sądów lub organy ścigania – oczywiście tylko gdy wystąpią z żądaniem w oparciu o stosowną podstawę prawną. Masz prawo do żądania dostępu do danych, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania. Możesz także w każdym czasie wycofać zgodę na przetwarzanie danych osobowych, zgłosić sprzeciw wobec dalszego przetwarzania oraz skorzystać z innych praw wymienionych szczegółowo w Polityce Prywatności, która opisuje również w jaki sposób możesz poinformować mnie o swoim żądaniu. Podstawą prawną przetwarzania Twoich danych w celu świadczenia usług, w tym analizowania ich i udoskonalania oraz zapewniania ich bezpieczeństwa jest niezbędność do wykonania umów o ich świadczenie. Z kolei taką podstawą prawną dla pomiarów statystycznych i naszego marketingu własnego jest tzw. uzasadniony interes administratora. Przetwarzanie Twoich danych w celach marketingowych mojej firmy, jak również podmiotów trzecich będzie odbywać się na podstawie Twojej dobrowolnej zgody. Wedle mojej najlepszej wiedzy wdrożyłam wszelkie środki bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych wymagane przez przepisy prawa w zakresie ochrony danych osobowych, zaś Twoje dane osobowe są przetwarzane z należytą starannością i odpowiednio chronione przed dostępem do nich przez osoby do tego nieupoważnione. Wszelkie postanowienia dotyczące ochrony danych osobowych oraz plików cookies znajdziesz również w Polityce Prywatności. Dlatego też proszę kliknij przycisk „Zgadzam się” jeżeli zgadzasz się na przetwarzanie Twoich danych osobowych zbieranych w ramach korzystania przez Ciebie z moich usług, w tym ze stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności, udostępnianych zarówno w wersji „desktop”, jak i „mobile”, w tym także zbieranych w tzw. plikach cookies przez Małgorzatę Musiał prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Vivens Małgorzata Musiał, ul. Leszczyńskiego 103/19, 85-137 Bydgoszcz, wpisaną do CEIDG, NIP 8451689976, REGON 790283865 Wyrażenie zgody jest dobrowolne i możesz ją w dowolnym momencie wycofać pisząc wiadomość e-mail na adres m.musial@dobrarelacja.pl