Tak jest

Bywa trudno. Kiedy już przyzwyczaję się do nowego i mam wrażenie, że opanowałam nabytą normę, któreś z dzieci wchodzi w kolejny etap i wszystko trzeba budować od początku. Przy czym ja orientuję się w tym ostatnia. Najpierw zrzędzę, że znów, że przesada, że już było dobrze, a dopiero po czasie dociera do mnie: przyszło nowe “nowe”.


Tak jest zazwyczaj w sytuacjach, gdy odhaczamy kolejny “spadek rozwojowy”. Po etapie dziecka, które żyje, by spijać mi z ust, zgadza się we wszystkim, co powiem (nawet zanim to powiem), chętnie przystaje na moje pomysły i wydaje się tylko czekać na moje życzenia, któregoś dnia po prostu wstaję w innym świecie. Nagle wszystko jest na nie, wszystko źle, nie będę robić, sama sobie idź, nie chce mi się etc.
Ale niekoniecznie trud dotyczy tylko takich dychotomicznych sytuacji.

Jest trudno, gdy dziecko budzi się kilka razy w nocy; noc w noc.
Gdy ma fazę “nie będę myć zębów choćby nie wiem co”.
Gdy rodzeństwo żywi jakieś chwilowe urazy wzajemne i mocne kłótnie definiują każdy dzień od tygodnia.
Gdy usypianie latorośli zajmuje mi wieczór w wieczór dwie godziny. Moje święte dwie godziny.

I tak dalej; sami wiecie.
Zatem zżymam się, wznoszę oczy ku górze i mam wrażenie, że to nigdy nie minie – i wtedy mija (no, nie od razu wtedy, ale kiedy patrzy się wstecz, to wydaje się, że to było niemal w tym samym momencie).
Zasypia samo w pięć minut. Przestają przychodzić w nocy. Myje zęby bez specjalnych napomnień. Bawią się zgodnie długie godziny, a chorej siostrze zaparzają herbatę do łóżka.
Wow, myślę sobie – trzeba było tak się spalać? Czy warto było szaleć tak, jak Chylińska? Wystarczyło grzecznie poczekać i sprawy same się poukładały.
(Oczywiście wtedy przychodzi coś innego i tym sposobem nigdy nie jest nudno).

Tak po prostu jest. Nie zadaję sobie pytania, czy tak musi być, bo jest ono dla mnie tak absurdalne, jak pytanie o to, czy musimy mieć dwie ręce? No, tak jest, z założenia ludzie mają właśnie dwie. Czy tak być musi? Życie uczy, że z jedną też można dać radę. I bez rąk też się da. Czyli nie musi – czy płynie jednak z tego wniosek, żeby ucinać ręce? (Tak, wiem, że porównanie niedoskonałe, ale absurd uchwyciło bezbłędnie, prawda?).

Nie zastanawiając się więc, czy musi tak być, przyjmuję, że tak jest. Że bywa trudno. Że są wzloty i upadki; dni, w których myślę, że o rany, ale fajnie w tej rodzinie, dobrze mi z wami. I takie dni, kiedy zastanawiam się, czy nie trzeba jednak było iść do zakonu. Nie chcę dłużej czekać na lepsze czasy, łatwiejszy wiek (?), lepszą porę. Chcę umieć być tu i teraz, nawet gdy jest trudno, gdy chodzi nie tyle o rozkwitanie, ile o jako takie przetrwanie.

Jak mawia dobra znajoma: wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.

Foto: Pixabay.com

SPODOBAŁ CI SIĘ TEN ARTYKUŁ?

Jeśli tak, dołącz do newslettera i otrzymuj prosto na swoją skrzynkę powiadomienia o nowych wpisach oraz wyjątkowe treści dostępne tylko dla subskrybentów!

Dołącz teraz

5 myśli na temat “Tak jest

  1. Ot i cały jest ambaras, aby nie czekać, aby być tu i teraz z radością, spokojem albo przynajmniej akceptacją.

  2. Chyba wiem o czym piszesz:) U nas był podobny problem z oczekiwaniem i nieustanne pytanie: kiedy to się skończy? Córeczka (teraz ma 15msc) miała spore problemy z zasypianiem. W głowie pojawiały się oczywiście racjonalne argumenty, że to taka chwila, etap. Teraz z perspektywy czasu, widzę, że teoretyczne uzasadnienia choć potrzebne, powinno być wsparte dużą dawką empatii, wzajemnego wsparcia i rozmowy 🙂 Pozdrawiam

  3. Ten post doskonale wpisuje się też w moją sytuację. Wciąż zadaję sobie pytanie, dlaczego moja 5-letnia córka miewa „napady” bycia malutkim dzidziusiem i zaczyna ssać butelkę. Kiedy wydaje się, że już to minęło, budzi się rano, bierze butelkę i kładzie z nią na drzemkę. Rozumiem, że czuje się zagrożona z powodu swojego młodszego o 4 lata brata, ale nawet nie wiem, jak z tym walczyć i czy w ogóle. Czy przeczekać ten moment i za jakiś czas uznać, że dla mnie nie było to aż tak straszne, jak się wydawało, ale mojej córce dało to, czego akurat potrzebowała (może zapewnia sobie tak poczucie bezpieczeństwa albo znowu chce poczuć się dzidziusiem?). Te wciąż nowe sytuacje nie pozwalają mi się nudzi jako mamie. A każdy dzień przynosi kolejne wyzwania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *